Bodegraven:
1986 Er was eens een lief klein meisje, Freekje. Toen ze zeven was, mocht ze met een groepje vriendinnen (die nu nog rijden) lessen gaan nemen bij de manege in Bodegraven, waar ze woonde. Freekje kon toen nog gewoon lopen, alleen haar evenwicht was al niet meer zo goed, wat erin resulteerde dat de juf naast haar lievelingspony, Pommetje, moest rennen om hem te sturen en haar vast te houden in de galop.
Op haar elfde verjaardag ging haar wens in vervulling en kreeg ze (een bon voor) een pony, en daar kwam Roza van ’t Fort. Een superlieve, maar helaas ook superdikke, witte, schimmel shetlander. Op Roza kon ik de wereld aan, een jaar leefde ik op een roze wolk, ik speelde Zwarte Piet op Roza, won prijzen met ringsteken met Roza voor de kar en in de zomer lag ik bij d’r in de wei. Maar toen ging Roza steeds vaker liggen. Op advies van de veearts voerden wij d’r flink, maar ze werd niet beter. We schakelden een paardenspecialist in en die constateerde ‘hoefbevangenheid’, minimaal voeren, medicijnen en nat zand in haar stalletje mochten niet meer baten. Roza ging dood, kapot was ik, wij allemaal.
Toen de kriebels weer kwamen, is Margriet langs boerderijen gegaan en vond zo: Emma van Malang. M’n vriendin, Krista (Stal Edda, www.staledda.nl ) en ik reden d’r in, m’n vader zette d’r voor de kar, we hadden weer lol. Na tien maanden brachten we d’r naar een hengst, ze werd maar niet hengstig, dikker werd ze wel, dus wij zaten behoorlijk in spanning. Na acht weken kwam er telefoon: Er liep een veulen bij! Dolgelukkig waren we, Hero ging waar Emma ging (en nu nog). Zo ook naar de Wereld Kampioenschappen dressuur in Den Haag, waar Emma meedeed in het pauze programma als ‘lente’ van de vier jaargetijden. Suzan reed toen op Emma (een zusje van m’n vriendin), ik zat inmiddels al in een rolstoel.
Omdat ons huis niet meer aan mij voldeed, gingen we, na veel zoeken, uiteindelijk verhuizen naar Brabant mét de twee shetlanders. En toen is het begonnen……………….
Herpen1:
1994 Er veranderden wel wat dingen, hoor, zo zaten wij niet langer óp paardrijden, maar er ónder.
Al snel kwan Bregje rijden op Emma en begon het ponyclub-avontuur. Twee keer in de week naar les, door weer en wind, licht en donker, ’s zaterdags wassen en vlechten, ’s zondags zeven uur op en ‘op concours’!
Na verloop van tijd kocht ik Kylian, mijn eigen mini-hengstje die kon galopperen naast mijn scooter en los mee ging naar de bossen onder veel bekijks! Ondertussen kreeg Emma een veulen, Levi, waarvoor ik de naam ‘Stal Zonneduin’ liet vastleggen.
Toen Bregje alles had gewonnen wat er te winnen viel en te groot werd voor Emma, verkocht ik mijn koe en ging op zoek. Mijn voorkeur ging uit naar Ijslanders, want ik had gehoord van een speciale gang, waarbij je heel stil zat, misschien kon ik…
1996 Brana fra Thyturstadir diende zich aan, en na een drie kwartier lang sollicitatie bij Mevrouw Beer was ze aan ons verkocht, tegenstribbelen had geen zin, Brana een net zo eigenwijze stadse dame als haar ex-baas, stapte ons leven binnen. Met Yvon, een ander nichtje, op Emma en Bregje op Brana vervolgden wij ons ponyclub-avontuur.
Met carnaval stierf mijn Levi aan koliek, weer was ik verscheurd…
We lieten Brana in Duitsland dekken door Thattur, een mooie hengst met een mooie kleur, meer verstand had ik er toen niet van. Op een gegeven moment was Brana zo dik, dat Bregje er niet meer op kon. Na erg lang wachten werd Yssa geboren, in de stromende regen, Bregje en ik zaten er met onze neus bovenop! Yssa had de kleur van een ezel, prachtig vonden wij, maar anderen moesten erg wennen, niemand kende de wildkleur van Ijslanders, niemand kende Ijslanders! Ook voor Yssa vroeg ik Stal Zonneduin aan, op z’n Ijslands dan ‘Solssandaldastadir’.
Herpen 2:
Na anderhalf jaar zagen wij het licht, Bregje en Brana gingen het echte Ijslanderpad op en was er geen weg meer terug, de Ijslander-wereld werkt verslavend. Bregje begon met lessen bij Chris en Guy Blom in Zijtaart. En na even ook Eefje op onze nieuwe Gola. Onderwijl was ik veel bezig met Lalique mijn mini-merrie, die ik overal mee heen nam, ze paste achterin de auto!
Eefje was zomaar aan komen waaien en even later kwam ook Monique met haar meegewaaid.
Gola fra Bakkakoti hadden we bij Thom Ruysbroek gekocht, Bregje vond d’r veel te veel hobbelen, maar toch gingen we overstag, en gelukkig maar, een geweldiger paard is er niet! Gola en Eefje waren een bekende combinatie op de vele wedstrijden, waaraan ze meededen.
Bregje en Brana deden ook steeds mee, totdat Brana werd getroffen door een fikse peesblessure aan beide voorbenen. Ondertussen gaf mijn nichtje Yvon Emma door aan Evie. Yvon had Emma, netals Bregje, tot de M gereden en was toe aan een nieuwe uitdaging. Yvon rijdt nog altijd in de ‘dressuurwereld’ en doet dat heel goed.
Na twee jaar lieten we ook Gola dekken, de combinatie Gola en de veelbelovende hengst Stökkul fra Feti leverde ons, onze prachtige hengst Fylkir op.
En toen brak er een heel nieuw tijdperk aan.
2002 Eefje stopte met Gola gestopt, Bregje nam het stokje over… Yoni heeft Gola toen een tijdje onder haar hoede genomen en wonder boven wonder……………Gola is gaan tölten! Op dé jeugdwedstrijd in Lieren, reed ze zelfs in de A-finale!
In de tussen tijd bleven wij de stal nog eens uitbreiden, met 2 merrie-veulens van Höttur fra MidkotiXBrana en Eyfirdingur fra AkuyeriXYssa: Iđunn en Sygin, 2 hele mooie meiden. Ik zat de hele zomer in de wei!
Ik heb een Ijslands hondje gekocht, Rós, de meest lieve en mooie hond die er maar bestaat.
Toen Sygin een half jaar was, was haar mama Yssa toe aan ’t echte werk. Ze werd ingereden door Familie Blom, die haar ‘een diamantje met een goeie rem’ noemde. Monique reed al na een paar maanden mee in Lieren! (zonder tölt, maar de jury was zo onder de indruk van deze ‘schoonheden’… Enne.. die rem??? 1e, na Pim, in de galop-race!
2004 Mijn Rós beviel op 24 oktober van haar 1e nestje van 7 pups, intensieve weken volgden. Wegen, poep rapen, intens geluk en uiteindelijk 7 trotse eigenaren.
Het voorjaar erna werden ook Liv-Mona (YssaXTyrson vom Saringhof) en Mist (GolaXTyrson) ,onder onze neuzen, geboren!
2006 Mo heeft Yssa (met pijn in ’t hart) toevertrouwd aan Evie (ja, die is er nog steeds!) en rijdt nu zelf op Sygin, weer een talentvol duo…
Mijn toekomst-dromen:
*Mo rijdt nu op 2 paarden, Iđunn en Sygin, en voor mij staat nu onomstotelijk vast dat Mo écht talent heeft. Die gaat ’t HE-LE-MAAL maken
*Rós krijgt weer pups.
*Fylkir (bij Chris blijven hangen, wegen TE VEEL talent) bereikt de absolute TOP
*Onze baan wordt verlicht
*Het WK wordt super
En dan? Dan ben ik inmiddels een professionele, internationaal bekende stalhouder, paarden- en hondenfokster geworden. En heeft onze site 3 sterren (meest bezocht).
